Με θλίψη πραγματική, διαβάζω πολλές φορές, κάτω από ρεπορτάζ που αφορούν κληρικούς παντός βαθμού, τα σχόλια που συνήθως τα συνοδεύουν.
Η θλίψη συνίσταται στο υβρεολόγιο με το οποίο κάποιοι –συνήθως, αν όχι πάντα, «Ορθόδοξοι Χριστιανοί»– αντιμετωπίζουν την Ιερωσύνη στα πρόσωπα αυτών που την υπηρετούν. Ύβρεις, απειλές και διάφορες άλλες εκφράσεις που υποδηλώνουν ένα υφέρπον, αδικαιολόγητο μίσος, είναι ικανοί να γράφουν οτιδήποτε προσβλητικό, χωρίς ούτε Θεό να φοβούνται ούτε ανθρώπους να ντρέπονται.
Και όμως, αυτή η Ιερωσύνη, την οποία τόσο εύκολα λοιδορούν, δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα ούτε κοινωνικός ρόλος προς εξυπηρέτηση εντυπώσεων. Είναι διακονία σταυρική, φορτωμένη με ευθύνη, πόνο και συχνά μοναξιά. Κανείς δεν γίνεται κληρικός για να υβρίζεται, να απειλείται ή να μετατρέπεται σε στόχο εύκολης αγανάκτησης.
Αναμφίβολα υπάρχουν πτώσεις, λάθη και ανθρώπινες αδυναμίες, όπως υπάρχουν σε κάθε χώρο. Όμως άλλο η κριτική και άλλο η ισοπέδωση· άλλο η αγωνία για την Εκκλησία και άλλο η χολή που μεταμφιέζεται σε «ζήλο». Ο Χριστός δεν δίδαξε την προσβολή ούτε την κατάρα, αλλά τη μετάνοια και την αλήθεια εν αγάπη.
Ένας άθεος είναι, κατά κανόνα, αδιάφορος απέναντι στις όποιες λανθασμένες επιλογές κάνουν τα εκκλησιαστικά πρόσωπα, και αυτό είναι λογικό. Ακόμη όμως και αν θελήσει να σχολιάσει κάτι, σπάνια θα το κάνει βρίζοντας, αφού αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορείς να υβρίζεις κάτι στο οποίο δεν πιστεύεις. Αντιθέτως, ένας «χριστιανός» δεν θα διστάσει να βρίσει, να καταραστεί και να αναθεματίσει παπάδες, δεσποτάδες, ακόμη και Πατριάρχες, χωρίς ποτέ να λογαριάζει πως κάπου, κάπως, κάποτε, κάποια ιερατικά χέρια τού έδωσαν το βάπτισμα και το χρίσμα.
Σε μια εποχή απαξίωσης και πλήρους ισοπέδωσης, λογικό είναι και οι κληρικοί να βρισκόμαστε στο στόχαστρο, πολλές φορές και εξαιτίας των δικών μας λαθών, μέσα από την κρησάρα του κόσμου. Αυτό όμως σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας, επαναπαυόμενος πίσω από το πληκτρολόγιό του, να βρίζει και να συκοφαντεί όποιον θέλει; Δηλαδή, αν το πληκτρολόγιο ήταν σκανδάλη, τι θα έκανε;
Γιατί πολλές φορές η ηθική εξόντωση δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τη φυσική.
Ίσως λοιπόν, πριν από κάθε πληκτρολόγηση, να χρειάζεται λίγη σιωπή, λίγη προσευχή και περισσότερη ταπείνωση. Διότι η Εκκλησία δεν οικοδομείται με ύβρεις, αλλά με μετάνοια· όχι με κραυγές, αλλά με αλήθεια και αγάπη.
π. Θωμάς Ανδρέου
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου