Σε μια εποχή κρίσεως αξιών, οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται. Οι άνθρωποι απώλεσαν την εμπιστοσύνη τους ο ένας για τον άλλον. Χάθηκε το ενδιαφέρον του προσώπου. Μέσα σε ένα κυκεώνα προβλημάτων οι ανθρώπινες σχέσεις έφθειναν. Η εσωτερική μοναξιά, επέφερε την εξωτερική απομόνωση. 

Αναρωτιέμαι όταν ακούω να μου λένε κάποιοι, πως δεν υπάρχει παράδεισος και κόλαση, τι είναι αυτό που τους κάνει να το πιστεύουν, την στιγμή που η ζωή μας συνίσταται σε μια πρόγευση των δύο εννοιών. Ο άνθρωπος ζει στην καθημερινότητα του, αυτό που στο επέκεινα ονομάζουμε παράδεισο και αντίθετα κόλαση. 

Το αυριανό ευαγγέλιο,( Μτθ.η 5-13) αναφέρει μια συγκλονιστική περίπτωση θεραπείας ενός νέου ανθρώπου, από τον Χριστό μας. Ερχόμενος ο Κύριος στην πόλη της Καπερναούμ τον υποδέχεται ένας Ρωμαίος αξιωματικός γονυπετής παρακαλώντας Τον να θεραπεύσει τον δούλο του που βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου ΄΄ δεινῶς βασανιζόμενος ''(Μτθ.8-6). Την εποχή στην οποία αναφερόμεθα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αποτελεί την παγκόσμια υπερδύναμη της εποχής εκείνης.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα το 1 κεφάλαιο της Α' προς Κορινθίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου, απόρησα βλέποντας την έννοια της προσωπολατρείας να εμφανίζεται σαν μελάνωμα επικίνδυνο στο σώμα Της Εκκλησίας, την στιγμή που Εκείνη βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα Της κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο Απόστολος Παύλος, πληροφορείται έριδες μεταξύ των πρώτων Χριστιανών της Εκκλησίας στην Κόρινθο οι οποίες έχουν να κάνουν με ανθρώπινα πρόσωπα....

Ο πόνος, αποτελεί το κύριο στοιχείο στην ζωή... Ο πόνος είναι πολυμορφικός. Άλλος πονά για τον εαυτό του, άλλος πονά για κάποιον άλλον. Και ποιος μπορεί άραγε, τον πόνο να μετρήσει και να στοχαστεί αν το σώμα πονά περισσότερο από την ψυχή; Κάποτε, είχα διαβάσει μια ωραία ευχή που έλεγε τα εξής: ''Όταν γεννήθηκες έκλαιγες , την στιγμή που όλοι οι άλλοι γελούσαν για τον ερχομό σου..