Βρέθηκα σήμερα σε έναν αρχαίο ναό της Ηπείρου, από εκείνους που στέκουν διάσπαρτοι στον τόπο μας, θυμίζοντας εποχές βαθιάς πίστης και ευλάβειας, που δυστυχώς στις ημέρες μας μοιάζουν να έχουν ξεθωριάσει.
Πριν ακόμη περάσω το κατώφλι του μικρού ναού, το βλέμμα μου στάθηκε σε μια μικρή πρασινάδα που ξεπρόβαλλε από μια εξωτερική κολόνα. Δίπλα της, μια διακριτική πινακίδα παρακαλούσε τον επισκέπτη να μην την κόψει.
Πόσα χρόνια βρίσκεται εκεί; Μόνον ο Δημιουργός το γνωρίζει. Εκείνος που την έκανε να φυτρώσει ανάμεσα στις πέτρες, Εκείνος που τη δροσίζει και τη διατηρεί καταπράσινη, ακόμη κι όταν η φύση αλλάζει τα χρώματά της.
Θαύμασα το μικρό αυτό φυτό. Περισσότερο όμως θαύμασα τη σιωπηλή του «ικεσία» προς τον άνθρωπο: «Άφησέ με να ζήσω».
Σκέφτηκα τότε πόσο διαφορετικά είναι τα έργα του ανθρώπου από τα έργα του Θεού. Ο άνθρωπος έκτισε τον ναό. Ύψωσε τους τοίχους, σκέπασε τη στέγη, λάξευσε την πέτρα, σκάλισε το ξύλο, στόλισε τους τοίχους με χρώματα και αγιογραφίες. Όμως αυτή τη μικρή πρασινάδα δεν μπόρεσε να τη δημιουργήσει. Άλλο Χέρι την έφερε στη ζωή και το ίδιο Χέρι εξακολουθεί να τη συντηρεί.
Ίσως τελικά εκείνο το μικρό, ταπεινό βλαστάρι να κήρυττε πιο δυνατά από πολλά λόγια. Μας θύμιζε ότι ο άνθρωπος μπορεί να οικοδομεί μνημεία, αλλά μόνο ο Θεός χαρίζει ζωή. Και εκεί όπου όλα φαίνονται άψυχα, Εκείνος μπορεί να κάνει να ανθίσει το πιο απροσδόκητο σημάδι της δημιουργικής Του αγάπης…
π. Θωμάς Ανδρέου
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου