Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Α΄ Κυριακής του Λουκά μάς μεταφέρει σε μια συγκλονιστική στιγμή, η οποία λαμβάνει χώρα στη λίμνη της Γεννησαρέτ.
Εκεί ο Χριστός συναντά και προσκαλεί στο αποστολικό έργο τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Οι τρεις ψαράδες έχουν περάσει μια ολόκληρη νύκτα στη λίμνη, κοπιάζοντας χωρίς να έχουν αλιεύσει τίποτε. Τώρα, κουρασμένοι και απογοητευμένοι, προετοιμάζουν τα δίκτυα για την επόμενη προσπάθεια.
Και εδώ συναντούμε μια εκπληκτική λεπτομέρεια. Ο Χριστός, αφού τους βλέπει, πλησιάζει και ζητά από τον Πέτρο να μπει στο πλοιάριό του και να απομακρυνθεί λίγο από την ξηρά, ώστε από εκεί να διδάξει το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να Τον ακούσει.
Ο Πέτρος, παρά την κόπωση από τη νυκτερινή του προσπάθεια, παρά την απογοήτευση από το άκαρπο αποτέλεσμα, δέχεται. Μεταφέρει τον Χριστό στο πλοιάριο και, προφανώς, παραμένει εκεί ακούγοντας τον λόγο Του. Και όταν ολοκληρώνεται η διδασκαλία, θα περίμενε κανείς ότι θα επέστρεφαν στην ξηρά.
Όμως ο Χριστός ζητά από τον Πέτρο κάτι ακόμη: να ξαναρίξει τα δίκτυα στη λίμνη. Γνωρίζει ο Χριστός την κόπωση των ψαράδων; Ασφαλώς. Γνωρίζει ότι είχαν κοπιάσει ολόκληρη τη νύκτα χωρίς αποτέλεσμα; Ασφαλώς! ΛΚαι όμως, τους ζητά να προσπαθήσουν και πάλι.
Κάποιος άλλος, ίσως εμείς, θα αντιδρούσαμε επιστρατεύοντας τη λογική μας: «Κύριε, είναι μάταιο. Όλη τη νύκτα προσπαθήσαμε. Δεν πιάσαμε τίποτε. Είμαστε κουρασμένοι. Γνωρίζουμε τη λίμνη, γνωρίζουμε τη δουλειά μας. Δεν υπάρχει λόγος να ξαναρίξουμε τα δίκτυα».
Ο Πέτρος, όμως, ενώ αναφέρει το άκαρπο αποτέλεσμα της προηγούμενης προσπάθειας, δεν αρνείται να υπακούσει.
Και λέγει εκείνα τα συγκλονιστικά λόγια:«Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον» «Διδάσκαλε, όλη τη νύκτα κοπιάσαμε και δεν πιάσαμε τίποτε· όμως, επειδή το λες Εσύ, θα ρίξω το δίχτυ».
Ας σταθούμε λίγο σε αυτό το «ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου». Επειδή το λες Εσύ! Πόσες φορές άραγε βρεθήκαμε και εμείς μπροστά σε κάτι που η λογική μας μάς έλεγε ότι είναι δύσκολο, ίσως αδύνατο, και όμως μέσα μας ακούσαμε τη φωνή του Θεού να μας λέει: «Προχώρα. Εμπιστεύσου Με». Πόσες φορές είπαμε: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω. Δεν βλέπω αποτέλεσμα. Έχω κουραστεί. Έχω προσπαθήσει. Όμως, επειδή το λες Εσύ, θα συνεχίσω».Αυτό είναι πίστη.
Πίστη δεν είναι να γνωρίζουμε εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Πίστη είναι να εμπιστευόμαστε Εκείνον που μας καλεί, ακόμη και όταν εμείς δεν βλέπουμε δρόμο μπροστά μας. Και η υπακοή του Πέτρου στον λόγο του Χριστού φέρνει ένα θαυμαστό αποτέλεσμα «Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ».
Τα δίκτυα γεμίζουν τόσο πολύ, ώστε κινδυνεύουν να σχιστούν. Καλούν τους συντρόφους τους από το άλλο πλοιάριο να τους βοηθήσουν και τελικά και τα δύο πλοία γεμίζουν από τα ψάρια, ώστε να κινδυνεύουν ακόμη και να βυθιστούν από το βάρος.
Πόσο συγκλονιστικό είναι το μήνυμα! Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει αποτυχία, ο Θεός μπορεί να χαρίσει καρποφορία. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε κενά δίκτυα, ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει. Εκεί όπου η ανθρώπινη προσπάθεια φθάνει στα όριά της, αρχίζει να φανερώνεται η δύναμη της εμπιστοσύνης στον Θεό. Το θαύμα δεν γεννήθηκε από την ανθρώπινη δύναμη του Πέτρου. Γεννήθηκε από την υπακοή του στον λόγο του Χριστού. Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη βαθύτερο.
Ο Πέτρος, βλέποντας το θαύμα, συντρίβεται. Δεν αισθάνεται υπερήφανος για το μεγάλο αλίευμα. Δεν καυχάται για την επιτυχία του. Αντίθετα, αισθάνεται την αναξιότητά του και πέφτει στα γόνατα του Χριστού: «Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε». «Φύγε από εμένα, Κύριε, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός».
Το θαύμα, λοιπόν, δεν οδηγεί τον Πέτρο στην υπερηφάνεια, αλλά στη μετάνοια. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα για όλους μας.
Όταν ο άνθρωπος συναντά αληθινά τον Θεό, δεν βλέπει πρώτα πόσο σπουδαίος είναι ο ίδιος. Βλέπει πόσο μικρός και αδύναμος είναι μπροστά στο μεγαλείο του Θεού.
Ο Πέτρος αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του και εκφράζει τη μετάνοιά του. Είναι σαν μια πρώτη, συγκλονιστική αποκάλυψη της ανάγκης του ανθρώπου να σταθεί με ειλικρίνεια ενώπιον του Θεού και να πει «Κύριε, είμαι αμαρτωλός».
Και ακριβώς σε τέτοιες ψυχές απευθύνεται ο Θεός. Δεν περιμένει ο Χριστός να γίνουμε πρώτα τέλειοι για να μας καλέσει. Δεν περιμένει να απαλλαγούμε από όλες τις αδυναμίες μας.
Καλεί τον άνθρωπο που έχει συναισθανθεί την αμαρτωλότητά του, που έχει ταπεινωθεί, που έχει μάθει να εμπιστεύεται τον λόγο Του. Γι’ αυτό και στον Πέτρο λέγει: «Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». «Μη φοβάσαι. Από τώρα και στο εξής θα αλιεύεις ανθρώπους».
Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Πέτρος έριχνε τα δίκτυα στη λίμνη για να αλιεύσει ψάρια.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, καλείται να ρίξει ένα άλλο δίχτυ: το δίχτυ του Ευαγγελίου, για να οδηγήσει ανθρώπινες ψυχές στη σωτηρία.
Και τότε έρχεται η μεγάλη φράση με την οποία θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε ολόκληρο το σημερινό Ευαγγέλιο:«Ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ».
Άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν.Άφησαν τα δίκτυα, άφησαν τα πλοία. Άφησαν την προηγούμενη ζωή τους και απλακολούθησαν τον Χριστό.
Δεν σημαίνει αυτό ότι ο Χριστός ζητά από όλους μας να εγκαταλείψουμε κυριολεκτικά τα πάντα. Ζητά όμως κάτι πολύ δυσκολότερο: να μην επιτρέψουμε σε τίποτε να γίνει σημαντικότερο από Εκείνον.
Να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας κρατά μακριά Του.Την υπερηφάνεια μας, την εμπάθειά μας, την προσκόλλησή μας στα υλικά πράγματα. Την εμμονή μας να στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις.
Και να πούμε και εμείς στον Χριστό «Κύριε, επειδή το λες Εσύ, θα ρίξω και πάλι το δίχτυ». Ακόμη κι αν η προηγούμενη προσπάθεια απέτυχε, ακόμη κι αν κουραστήκαμε, ακόμη κι αν η λογική μας λέει ότι δεν υπάρχει ελπίδα.
Γιατί ο Χριστός μπορεί να γεμίσει τα άδεια δίκτυα της ζωής μας. Μπορεί να μετατρέψει την αποτυχία σε ευκαιρία. Μπορεί να μετατρέψει την απογοήτευση σε ελπίδα.
Μπορεί να μετατρέψει τον αμαρτωλό άνθρωπο σε Απόστολο.
Αρκεί να Τον εμπιστευθούμε. Να υπακούσουμε στον λόγο Του. Και τότε, ίσως, θα καταλάβουμε ότι το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι τα ψάρια που γέμισαν τα δίκτυα. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι ο άνθρωπος που αφήνει τα πάντα και ακολουθεί τον Χριστό.Γιατί τότε δεν αλλάζει απλώς η ζωή του. Αλλάζει ο ίδιος ο προορισμός της ζωής του.
π. Θωμάς Ανδρέου
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου