Αγωνία για το Άγιο Φως ή αγωνία για την Ανάσταση;

Ξαφνικά, όλοι αγωνιούν για το αν τελικά θα καταφέρει το Άγιο Φως να έρθει στην Ελλάδα ή όχι.

Ας δούμε όμως τα πράγματα με μια πιο απλή και ουσιαστική ματιά.

Το Άγιο Φως, μια παράδοση της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων που καταγράφεται σε αρχαίες μαρτυρίες ήδη από τον 4ο αιώνα (βλ. Χάρη Σκαρλακίδη, Άγιο Φως. Το θαύμα του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού, με εβδομήντα ιστορικές μαρτυρίες), συμβαίνει πάντοτε το Μεγάλο Σάββατο στον Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των άλλων χριστιανικών δογμάτων και των τοπικών αρχών. Αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες προσκυνητές που επισκέπτονται την Αγία Γη, για να προσκυνήσουν τα Πανάγια Προσκυνήματα και να βιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού στον τόπο όπου συνέβη.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία:

Το θαύμα δεν είναι το Άγιο Φως. Το θαύμα είναι η Ανάσταση του Χριστού.

Το Άγιο Φως αποτελεί τον βαθύτερο συμβολισμό της ελπίδας και της προσδοκίας όλων μας για την Ανάσταση των νεκρών, την οποία ομολογούμε κάθε φορά που απαγγέλλουμε το Σύμβολο της Πίστεως. Αυτή την προσδοκία δεν κατάφερε κανείς να την εξαλείψει εδώ και είκοσι έναν αιώνες.

Ακόμη και όταν μέσα στον Ναό της Αναστάσεως επιχειρήθηκε να εμποδιστεί ο Ορθόδοξος Πατριάρχης να εισέλθει στον Πανάγιο Τάφο για την αφή του Αγίου Φωτός, μια ραγισμένη κολόνα στην πύλη του Ναού έγινε διαχρονική μαρτυρία ότι η πίστη γεννά το θαύμα.

Εδώ και κάποιες δεκαετίες έχει καθιερωθεί να μεταφέρεται το Άγιο Φως στην Ελλάδα και σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ώστε να μοιράζεται στους πιστούς το βράδυ της Αναστάσεως. Ο πόλεμος όμως, με τις απρόβλεπτες συνέπειές του, έφερε στο προσκήνιο το ερώτημα:

αν δεν έρθει το Άγιο Φως, δεν θα υπάρξει Ανάσταση;

Και εύλογα τίθεται και ένα ακόμη ερώτημα:

η αρχαία παράδοση της αφής του Αγίου Φωτός από την ακοίμητη κανδήλα του Ιερού Βήματος πού χάθηκε;

Για τετρακόσια χρόνια δουλείας, οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί δέχονταν το Άγιο Φως από την κανδήλα του Ιερού Βήματος και αυτό κρατούσε άσβεστη τη φλόγα της ελπίδας για λευτεριά.

Και αργότερα, στα χρόνια της Κατοχής, όταν οι κατακτητές προσπάθησαν να σβήσουν την ελπίδα του λαού, το Άγιο Φως της Αναστάσεως συνέχιζε να ανάβει μέσα από το Άγιο Βήμα των Εκκλησιών, υπενθυμίζοντας ότι το σκοτάδι δεν είναι τίποτε άλλο από την απουσία του φωτός.

Και το Φως είναι ο Χριστός (Ιω. θ’ 12-13).

Όσο κάποιοι προβληματίζονται για το αν θα έρθει το Άγιο Φως, όσο ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται, άμαχοι θα χάνουν τη ζωή τους και ολόκληρος ο πλανήτης θα ανησυχεί, γιατί η φωτιά ανάβει σε ένα σημείο, αλλά εξαπλώνεται παντού.

Και για να κλείσω αυτές τις σκέψεις, θα θυμηθώ έναν παλαιό διάλογο μεταξύ ενός λαϊκού και ενός Ιεράρχου.

Ο πρώτος τηλεφώνησε περιχαρής για να ανακοινώσει ότι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου θα ερχόταν το Άγιο Φως σε γειτονικό αεροδρόμιο:

— Σεβασμιώτατε, έρχεται το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα στο αεροδρόμιο. Να σας φέρω;

— Έχουμε δικό μας, απάντησε μονολεκτικά ο Δεσπότης και έκλεισε το τηλέφωνο.

Η Ανάσταση θα γίνει ούτως ή άλλως.

Το ερώτημα είναι ένα:

Το Φως της Αναστάσεως θα φωτίσει τις καρδιές των ανθρώπων;

Καλή Ανάσταση.