Έβλεπα τις εικόνες και τα βίντεο από την κηδεία του Πατριάρχη Ηλία Β΄ της Γεωργίας, ενός ανθρώπου που ταύτισε τη ζωή του με τον λαό του για σχεδόν μισό αιώνα.
Δεν γνωρίζω αν ποτέ ξανά στην πρόσφατη ιστορία της Εκκλησίας συνέβη κάτι παρόμοιο σε κηδεία Αρχιερέως. Ίσως στο μακρινό παρελθόν να υπήρξαν αντίστοιχες στιγμές· όμως στα χρόνια μας δύσκολα μπορεί κανείς να θυμηθεί κάτι ανάλογο.
Αν λάβει κανείς υπόψη ότι πρόκειται για μια χώρα με πληθυσμό περίπου τριάμισι εκατομμυρίων ανθρώπων, τότε αυτό που συνέβη ξεπερνά κάθε προηγούμενο.
Η Γεωργία δεν κήδεψε απλώς τον Πατριάρχη της· κήδεψε τον πατέρα της. Και εκείνοι που κατέστησαν την κηδεία του μοναδική και ανεπανάληπτη ήταν τα ίδια τα πνευματικά του παιδιά, ο λαός που τον αγάπησε και τον κράτησε μέσα στην καρδιά του.
Όποιος ανατρέξει σε βίντεο από τα τελευταία χρόνια της ζωής του, θα διαπιστώσει πως οι άνθρωποι τον αντιμετώπιζαν ως κάτι ιερό και άγιο, ως έναν ζωντανό θησαυρό που προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κρατήσουν κοντά τους. Για σχεδόν πενήντα χρόνια στάθηκε ανάμεσά τους, όχι απλώς δίπλα τους, αλλά μέσα στις καρδιές τους.
Ακόμη και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας συμμετείχε ενεργά στον σχεδιασμό της κηδείας του. Ποιος γνωρίζει; Ίσως και εκείνος να είναι ένα από τα πενήντα χιλιάδες παιδιά στα οποία ο ίδιος ο Πατριάρχης έγινε νονός, όταν πριν από χρόνια ανακοίνωσε πως θα βάπτιζε ως ανάδοχος κάθε τρίτο και πλέον παιδί των ορθόδοξων οικογενειών της Γεωργίας που είχαν τελέσει ορθόδοξο γάμο.
Μια πρωτοβουλία που συνέβαλε ουσιαστικά στην αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας της χώρας και δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά παιδιών που τον αποκαλούσαν πνευματικό τους πατέρα. Έτσι, στην κηδεία του, δεκάδες χιλιάδες παιδιά αποχαιρετούσαν τον δικό τους άνθρωπο.
Είδατε πουθενά στα δελτία ειδήσεων αυτές τις εικόνες; Ακούσατε το όνομα του Πατριάρχη της Γεωργίας;
Μάλλον όχι.
Γιατί στον σύγχρονο κόσμο δεν συγκινεί πλέον ο θάνατος ενός υπέργηρου Επισκόπου. Ίσως γιατί έχουμε συνηθίσει την εικόνα του θανάτου και δεν στεκόμαστε πλέον στο πρόσωπο που φεύγει, αλλά μόνο στην είδηση που περνά και χάνεται.
Για τους Γεωργιανούς, όμως, ο Πατριάρχης Ηλίας δεν ήταν απλώς ένας Εκκλησιαστικός ηγέτης. Ήταν η ίδια η ιστορία της πατρίδας τους, η φωνή της πίστης τους, ο πατέρας της πνευματικής τους πορείας. Και το απέδειξαν τόσο όσο ζούσε, όσο και μετά την κοίμηση του.
Ένας άνθρωπος που κατάφερε, σε πενήντα χρόνια, να κατακτήσει τις καρδιές των ανθρώπων σε τέτοιο βαθμό που μας προκαλεί βαθύ προβληματισμό για τη δική μας ποιμαντική διακονία. Μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή ηγεσία δεν μετριέται μόνο με τίτλους ή αξιώματα, αλλά με την ικανότητα να γίνεσαι πατέρας, συνοδοιπόρος και φως στην πορεία των ανθρώπων σου.
Στο τέλος, ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ δεν μας αφήνει απλώς την ανάμνηση ενός προσώπου, αλλά ένα μάθημα ζωής: πως η αληθινή δύναμη ενός ποιμένα μετριέται όχι στα αξιώματα ή στα χρόνια της διακονίας, αλλά στην ικανότητα να αγγίζει καρδιές, να συνοδεύει ψυχές και να γίνεται φως για όσους τον εμπιστεύονται. Ο αποχαιρετισμός του δεν είναι μόνο η κηδεία ενός Πατριάρχη· είναι μια υπενθύμιση για όλους εμάς που υπηρετούμε την Εκκλησία να αναλογιστούμε πώς αφήνουμε το σημάδι μας στις ζωές των ανθρώπων που μας εμπιστεύονται.
π. Θωμάς Ανδρέου
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου