Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

Οι Νεομάρτυρες Ιάκωβος, Ιάκωβος και Διονύσιος οι εν Διδυμοτείχω και Ανδριανουπόλει μαρτυρήσαντες.


Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα Πάτερ και Δέσποτα.
Σεβαστοί αδελφοί συμπρεσβύτεροι και Διάκονοι.
Ελλογιμότατοι Κύριοι Καθηγητές.
Αξιότιμοι παριστάμενοι Κυρίες και Κύριοι.

Προ της αναπτύξεως της εισηγήσεως[1], θα ήθελα να εκφράσω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου για την σημερινή πρόσκληση, στον κατά πάντα Άξιο Δεσπότη της Ιεράς και ιστορικής αυτής Μητροπόλεως, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Διδυμοτείχου , Ορεστιάδος και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνό, έναν εκλεκτό Ιεράρχη που έχω την ευλογία να γνωρίζω εδώ και δύο δεκαετίες. Σεβασμιώτατε, θερμά Σας ευχαριστώ για την πολλαπλώς επιδειχθείσα στο πρόσωπο μου αγάπη Σας.

Στο γενέθλιο της Θεοτόκου

Το Εκκλησιαστικό έτος, ξεκινά με τον μήνα Σεπτέμβριο, τον πιο γλυκό και ήμερο μήνα του χρόνου κατά τον Φώτη Κόντογλου. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο χρόνος ξεκινά με την Θεομητορική γιορτή της γέννησης της Παναγίας μας για την οποία μας έχει ήδη προειδοποιήσει το απολυτίκιο με το οποίο ολοκληρώνεται το εκκλησιαστικό έτος τον μήνα Αύγουστο στην γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου:  «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας· εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε»...

“Τελώνης καί Φαρισαῖος, δυό ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς μας πόρτας”

Τήν Κυριακή, στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα πού θά ἀκούσουμε στίς ἐκκλησιές μας, δυό πρόσωπα πρωταγωνιστοῦν μέσα στόν χῶρο τοῦ Ναοῦ. Δυό ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς μας πόρτας πού καί σήμερα καί πάντοτε θά ὑπάρχουν ἀνάμεσά μας, ἕνας ἁμαρτωλός τελώνης πού ἐκπροσωπεῖ τά ἑκατομμύρια τῶν ἁμαρτωλῶν πού ἔζησαν, ζοῦν καί θά ζήσουν ἐπάνω στήν γῆ, καί ἕνας Φαρισαῖος, ἄνθρωπος τοῦ νόμου, εὐσεβιστής, πού νομίζει ὅτι ἔχει ἐξασφαλίσει τήν σωτηρία του!

Σήμερα θά μείνω μαζί σου…

Τά ἱερά κείμενα τῶν εὐαγγελίων εἶναι γεμάτα ἀπό περιπτώσεις ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων πού πρωταγωνιστοῦν σέ αὐτά. 

« ΄Αρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς …( Ο Θεός , δημιουργός του γάμου και της οικογένειας).


Το θέμα της οικογένειας στο οποίο καλούμεθα να εστιάσουμε στις απογευματινές αυτές συνάξεις της Μητροπόλεως μας, καθίσταται ιδιαίτερα επίκαιρο στην εποχή μας. Εποχή όπου η αξία του προσώπου μεταβάλλεται σε αριθμό, το ίδιο το πρόσωπο του ανθρώπου απαξιώνεται και η ζωή του ανθρώπου εξισώνεται με την ζωή ενός κατοικίδιου, χωρίς αυτό ασφαλώς να σημαίνει ότι απαξιώνουμε τα δημιουργήματα του Δημιουργού σε κάθε άλλη μορφή ζωής!

Εκκλησιαστική αποτύπωση της Επισκοπής Ελευθερουπόλεως προ του Βουλγαρικού σχίσματος. Η Αρχιερατεία Νεοφύτου Παπακωνσταντίνου, του από Ελευθερουπόλεως, Οικουμενικού Πατριάρχου (25.11.1867-19.1.1872)


Στις 25 Νοεμβρίου 1867, με υπόδειξη του τότε μητροπολίτη Φιλίππων, Δράμας και Ζιχνών Αγαθαγγέλου Σχολαρίου ή Γαβριηλίδη (23.5.1861-25.5.1872), ο αρχιδιάκονος του μητροπολίτη Αμασείας Σωφρονίου, Νεόφυτος Παπακωνσταντίνου, γέννημα του Κιουπ-Κιόι (σημ. Πρώτης) και θρέμμα του Ροδολίβους, πρώην Εικοσιφοινισιώτης μοναχός και Παγγαιώτης από κάθε άποψη,εξελέγη επίσκοπος Ελευθερουπόλεως, διαδεχόμενος τον μετατιθέμενο στην επισκοπή ΠολυανήςΜελέτιο[1]. Η επισκοπή Ελευθερουπόλεως υπαγόταν ως επισκοπή στην πνευματικήδικαιοδοσία του μητροπολίτη Φιλίππων και Δράμας και Ζιχνών.

Θέλω να δικάσω το Θεό…


Η ώρα είναι ήδη μιάμιση τα μεσάνυχτα. Και ενώ είχα κατακλιθεί για να μπορώ να είμαι ξεκούραστος για την αυριανή λειτουργία, μια σκέψη στροβίλιζε στο μυαλό μου, μια εικόνα τάραζε την ψυχή μου και δεν επέτρεπε στον Μορφέα να μου χαρίσει το δώρο της ξεκούρασης.