Η αφορμή δόθηκε από την εξαγγελία της μεταφοράς των Αγίων Λειψάνων σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών, ώστε να έχουν την δυνατότητα κάποιοι ασθενείς να προσκυνήσουν. Συζητήσεις επί συζητήσεων!
Προσεγγίζοντας τον άνθρωπο, γνωρίζοντας τον Θεό... ( Κυριακή της Σαμαρείτιδος )
Είναι αλήθεια, πως όσα βλέπουν τα ανθρώπινα μάτια, είναι απειροελάχιστα εμπρός σε όσα βλέπει ο Θεός. Κάπως έτσι συμβαίνει και στην περίπτωση της Φωτεινής από την Σαμάρεια. Εκεί λοιπόν, κοντά στην πόλη Συχάρ, βρέθηκε ο Κύριος ''κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας'' και στάθηκε να ξαποστάσει πλησίον ενός φρέατος. Να πως συναντά ο Θεός τον άνθρωπο! Εκείνη την ώρα πλησιάζει η Φωτεινή. Μία γυναίκα που στα μάτια των ανθρώπων δεν έχει καμία υπόληψη. Μία γυναίκα που κατακρίνουν οι άνθρωποι, αλλά δικαιώνει ο Θεός! Γιατί η Φωτεινή δεν γνωρίζει. Έχει όμως την αγαθή προαίρεση να μάθει! Και αυτό, το βλέπει ο Θεός!
Παναρμόνιος συναυλία...
Συνηθίζω , τα ανοιξιάτικα απογεύματα να περπατώ λίγη ώρα, με μόνη συντροφιά τον Θεό και τα δημιουργήματα του που με συντροφεύουν στις ώρες της περισυλλογής, μεταξύ των οποίων και δύο πιστά κατοικίδια , αχώριστοι σύντροφοι των τελευταίων χρόνων... Σε αυτές τις ώρες μ' αρέσει να συλλογίζομαι και σ' αυτό βοηθά η φύσις με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Περπατώντας λοιπόν , άκουγα τα αηδόνια να κελαηδούν! Τι ξεκούραση για την σκέψη! Τι αίσθηση χαράς και ευλογίας!
Ο αδύναμος άνθρωπος, εμπρός στον Παντοδύναμο Θεό... ( Κυριακή του Παραλύτου)
Είναι σταυρός η ασθένεια! Σταυρός, που μόνον αυτός που τον φέρει, μπορεί να τον βιώσει. Και ο άνθρωπος της αυριανής ευαγγελικής περικοπής, βρίσκεται σταυρωμένος επάνω στην κλίνη της ασθενείας του, καθηλωμένος και ανήμπορος να σταθεί στα πόδια του, όχι έναν, όχι δύο χρόνους αλλά σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, σχεδόν μια ολόκληρη ζωή...
Όταν το Ευαγγέλιο γίνεται πράξη, από κάποιους που δεν το γνωρίζουν...
Προσπαθώ να παρακολουθώ τις ειδήσεις, αν και πολλές φορές, αυτές γίνονται αιτία να αντιλαμβάνομαι για μια ακόμα φορά πόσο σκοτάδι επικρατεί στην ζωή του ανθρώπου! Όμως, υπάρχουν στιγμές που η ελπίδα αχνοφαίνεται σαν αχτίδα φωτός που προσπαθεί και τελικά καταφέρνει να διώξει το σκοτάδι...
Ιερόθεος Καρεώτης, ο φιλόσοφος μοναχός...
Ήταν Ιούλιος του 1995... Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Γέροντα. Η συνομιλία μαζί του, σε μαγνήτιζε. Ο τόνος της φωνής του, ο τρόπος κίνησης των χεριών του σε έπειθαν για την αυθεντικότητα του προσώπου... Ο π. Ιερόθεος, υπήρξε ένας αφτιασίδωτος και αληθινός άνθρωπος... Με αισθήματα ανθρώπινης λύπης, πληροφορηθήκαμε πως μέσα στην χαρά της Αναστάσεως ο παππούς, έκανε το μεγάλο του άλμα προς τον Ουρανό!
Το δράμα συνεχίζεται...
Περίπου πριν ένα χρόνο, κατέγραψα ξανά τις σκέψεις μου για το ίδιο θέμα (Βλ. εδώ) στο κείμενο μου:'' η απαξία, της ανθρώπινης ζωής...'' Η αφορμή πριν ένα χρόνο της καταγραφής των σκέψεων, υπήρξε μια τραγωδία με ανθρώπινα θύματα, τους πρόσφυγες , η μετανάστες, ή λαθρομετανάστες, (όπως θέλετε χαρακτηρίστε τους, η τραγωδία δεν αλλάζει), που είχαν πνιγεί στα παγωμένα νερά της θάλασσας, προσπαθώντας να σωθούν...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)