Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

Πόσοι ακόμα;

Ανησυχώ! Ανησυχώ βλέποντας καθημερινά, εκατοντάδες στοίβες ανθρώπων που δεν έχουν προορισμό, που δεν έχουν πατρίδα... Ανησυχώ, βλέποντας ψυχές χωρίς καμιάν αξία!

Προεκτάσεις, νομοκρατούσης Εκκλησίας...

Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει κατά καιρούς, όσον αφορά το θέμα διαχωρισμού Κράτους-  Εκκλησίας. Μέχρι στιγμής όμως και παρά τις επανειλημμένες εκφρασθείσες απόψεις επί του θέματος, των εναλλασσομένων κυβερνήσεων, δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή προσπάθεια υλοποίησης των απόψεων αυτών, οι οποίες κατά καιρούς επανέρχονταν στο προσκήνιο μόνον ως απειλές. 

Στους αναγνώστες των Ιερατικών στοχασμών.

Ήταν 29 Δεκεμβρίου του 2013, όταν πήρα την απόφαση δημιουργίας ενός προσωπικού blog. Το όνομα ''Ιερατικοί στοχασμοί'', το σκέφθηκε ο αγαπητός αδελφός και φίλος π. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος. Πολύ γρήγορα θυμάμαι και χωρίς να έχω προηγουμένως καμία επαφή με την χρήση ενός ηλεκτρονικού blog, ξεκίνησα δειλά- δειλά τον σχηματισμό του με την ανάρτηση του πρώτου κειμένου την ημέρα εκείνη, με τίτλο ''Αγιάζει ο αναμάρτητος, την ώρα που αμαρτάνει'' και είναι αφιερωμένο στον Άγιο της συγνώμης, τον Άγιο Διονύσιο της Ζακύνθου.

Το αμαξάκι...

Είχα δει πριν από πάρα πολλά χρόνια την κλασική αυτή ταινία του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου. Μια ταινία μέσα από την οποίαν προβάλλονται αξίες, ήθη, εικόνες, μιας άλλης όχι μακρινής αλλά πολύ νοσταλγικής εποχής... Θέλησα σήμερα να την ξαναδώ και η σύγχρονη τεχνολογία μου έδωσε αυτή την χαρά. Να δω και να γυρίσω σε μιαν άλλη εποχή...

Ροτόντα :Συνάντηση τριών θρησκειών, μέσα σε ένα μνημείο...

Πολλές φορές, περνώντας μέσα από την πανέμορφη Θεσσαλονίκη, είχα την επιθυμία να δω από κοντά αυτό το υπέροχο μνημείο την λεγομένη ''Ροτόντα'' του Αγίου Γεωργίου. Μια- δυο φορές που το επιχείρησα η πόρτα ήταν κλειστή.

Συλλείτουργα χωρίς λαό;

Υπηρετώντας την Εκκλησία στην επαρχία,  παρακολουθώ την ''εκκλησιαστική επικαιρότητα'' μέσα από την νέα μόδα των Εκκλησιαστικών ιστοσελίδων, που άθελα τους πολλές φορές, προσφέρουν ''στοιχεία'', σε όσους εμφορούμενοι από την εσωτερική τους άρνηση, αναζητούν στοιχεία αρνητικής έκφρασης εις βάρος της ιδίας της Εκκλησίας.

Χριστουγεννιάτικη Ανάσταση!

Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί, ενενήντα τέσσερα χρόνια μετά από την καταστροφή της Μικρασίας, πως θα ερχόταν η στιγμή, στην ίδια προκυμαία που το 1922 χάθηκαν οι ζωές εκατοντάδων χριστιανών μαζί με τις χαμένες ελπίδες ενός ολόκληρου άμαχου πληθυσμού, να ακουστούν ξανά οι ψαλμωδίες στα απομεινάρια της αρχαίας Εκκλησίας της Ανατολής.