Copyright : Αρχιμ. Θωμάς Ανδρέου 29-12-2013. Από το Blogger.
RSS

Θέλω να δικάσω το Θεό…


Η ώρα είναι ήδη μιάμιση τα μεσάνυχτα. Και ενώ είχα κατακλιθεί για να μπορώ να είμαι ξεκούραστος για την αυριανή λειτουργία, μια σκέψη στροβίλιζε στο μυαλό μου, μια εικόνα τάραζε την ψυχή μου και δεν επέτρεπε στον Μορφέα να μου χαρίσει το δώρο της ξεκούρασης.

Είχα διαβάσει πως τελικά, τα δύο αγνοούμενα δίδυμα μικρά κορίτσια, βρέθηκαν και αυτά τελικά απανθρακωμένα και αγκαλιασμένα , μαζί με άλλα μικρά αγγελούδια που φτερούγισαν πρόωρα από την μητρική αγκαλιά στον ουρανό!  Σκεπτόμουν τι είδαν τα δυο μικρά κοριτσάκια ώστε να αισθανθούν το τέλος, εκείνα που δεν ήξεραν τι θα πει θάνατος και το μόνο που σκέφτηκαν ήταν να αγκαλιαστούν, να μην τις χωρίσει ο θάνατος όπως δεν τις χώρισε η ζωή! Πολλοί απανθρακωμένοι από την καταστροφική αυτή πυρκαγιά που μια φορά άναψε αλλά θα καίει για πάντα, βρέθηκαν αγκαλιασμένοι! Γονείς να κρατούν σφικτά στα χέρια τους τα παιδιά τους να τα καταφιλούν λίγο πριν ο παγερός θάνατος με το δικό του φίλημα τους στερήσει τη ζωή, νέα ζευγάρια ερωτευμένα που θέλησαν την αγάπη τους να την ζήσουν για πάντα μαζί και στη ζωή και στο θάνατο! Καμένα όνειρα ,καμένα κορμιά!

Πετάχτηκα πάνω: Θέλω να δικάσω το Θεό, είπα σχεδόν φωναχτά! Ναι! Θέλω να Τον δικάσω γιατί άφησε να καούν μικρά παιδιά, ανήμποροι άνθρωποι, που από την μια στιγμή στην άλλη έχασαν τα πάντα! Θέλω να δικάσω το Θεό γιατί επέτρεψε να συμβεί αυτό το έγκλημα που στη γη , ίσως να μείνει ατιμώρητο όπως και τόσα άλλα! Θέλω ένα ειδώλιο κατηγορουμένου για να καθίσω μπροστά μου το Θεό και να Του πω ΓΙΑΤΙ; Θέλω τέλος, να δικάσω το Θεό, γιατί ανέχεται ακόμα την ελευθερία με την οποία ο ίδιος προίκισε τον άνθρωπο… (Διαβάστε την συνέχεια εδώ. )

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου