''Η αναγκαιότητα του κηρύγματος''[1].
Η αναγκαιότητα του κηρύγματος
Σχόλια Αναγνωστών0
Στην νύχτα που χάρισε το φως στον κόσμο...
Σκέπτομαι, τούτη τη νύχτα, πώς γεννήθηκε ο Χριστός; Σκέπτομαι πως γεννήθηκε μόνος σε μισοσκότεινη φάτνη "διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι". Η φύση τον προσκύνησε με την συντροφιά των αλόγων ζώων. Οι πρώτοι που δέχονται το χαρμόσυνο μήνυμα, είναι οι φτωχοί ποιμένες, με τις καθάριες ψυχές, που στέκουν με δέος μπροστά στο σαρκωμένο θαύμα. Ένα άσημο χωριό, έμελλε να γίνει το κέντρο της γης. Η Βηθλεέμ, η πολύβουη σημερινή πόλη στα σπλάχνα της οποίας σήμερα βρίσκεται το αγιασμένο σπήλαιο , ο τόπος όπου "εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός".
''γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου''
Στο αυριανό ευαγγέλιο, ο Χριστός μας επιτελεί ένα ακόμα θαύμα από τα πολλά που περιγράφονται με λυρισμό στα ιερά κείμενα των Ευαγγελίων. Η θεραπεία μιας γυναίκας συγκύπτουσας, δηλαδή, μιας γυναίκας με σώμα παραμορφωμένο που την εξανάγκαζε να μην μπορεί να κοιτάξει ψηλά, να περπατά συνεχώς με το κεφάλι σκυμμένο να βλέπει μοναχά τη γη χωρίς να μπορεί να δει τον ουρανό! Μια βασανιστική κατάσταση την οποία η γυναίκα βιώνει, όχι ένα, όχι δύο, αλλά δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια...
Ο Ιερός Χρυσόστομος μιλά, για τον ανθρώπινο πόνο…
Σκέφθηκα πολύ πριν ξεκινήσω να γράψω υπακούων σε χρέος υψηλό, ιερό και μεγάλο. Καθήκον διττόν, τόσον προς τον μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας του Χριστού, τον χρυσορρήμονα Ιωάννη, τον μεγαλύτερο ρήτορα όλων των εποχών, όσο και στον εορτάζοντα Επίσκοπο, που φέρει επαξίως το όνομα Του, τον πολιό ιεροκήρυκα που αφιέρωσε ολόκληρη την ιερατική ζωή του στην διακονία του ιερού κηρύγματος.
Ο αριστεύς του Χριστού...
"Τον αριστέα του Χριστού, Mηνάν τον αοίδιμον, συνελθόντες οι πιστοί, εγκωμίοις μαρτυρικοίς, και ωδαίς πνευματικαίς ευφημήσωμεν. Ούτος γαρ τον προς εχθρούς αοράτους πόλεμον υπελθών, και νομίμως αθλήσας, αξίως το της νίκης βραβείον εδέξατο. και νύν εν ουρανοίς μετ’ αγγέλων, χορεύων την ακατάλυτον χορείαν, αιτείται τη οικουμένη ειρήνην, και το μέγα έλεος".
Ανάξιοι απόγονοι, επάξιων προγόνων;
Ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει! Σήμερα, αυτήν την ημέρα κατά την οποία η Ελλάς θυμάται, κάποιοι ηθελημένα ξεχνούν. Σήμερα, ημέρα κατά την οποία η Ελλάς ξεκίνησε να γράφει κάποιες από τις ηρωικότερες σελίδες της μακραίωνης ιστορίας της, κάποιοι επιθυμούν να σιωπούν σε μια προσπάθεια να επιβάλλουν την λήθη...
Στην Κεχαριτωμένη...
Πάντα τα Αυγουστιάτικα δειλινά, είναι ταυτισμένα με την μορφή Της Παναγιάς μας, με μιαν εικόνα στολισμένη με βασιλικά και άλλα ευώδη καλοκαιρινά άνθη που σκορπούν την ευωδία τους στον προσκυνητή της Εικόνας Της. Αυτά τα καλοκαιρινά δειλινά που ακούς μυριάδες στόματα να ψάλλουν καρδιακά τους παρακλητικούς κανόνες της Κεχαριτωμένης και αισθάνεσαι πως ένας ολάκερος κόσμος ενώνεται με αυτό το σκοπό, την παράκληση προς την Μεγάλη Κυρά!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)