Είναι αλήθεια, πως ο άνθρωπος όσο εύκολο του είναι να αμαρτάνει, τόσο δύσκολο είναι να εξομολογηθεί την αμαρτία του. Πολλές φορές διστάζει, αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί το λάθος και τελικά ο θάνατος, αυτός ο απρόσκλητος και ανεπιθύμητος ,αναπόφευκτος επισκέπτης, ο κλέφτης της νύχτας, έρχεται να πιάσει τον άνθρωπο στα δολερά δίκτυα του και να τον πάρει από την ζωήμ, χωρίς εκείνος να έχει προφτάσει να αναζητήσει και τελικά να βρει την Θεία εξιλέωση...  Ακόμα και όταν φθάσει μπροστά στον Θεό, γυμνός και τετραχιλισμένος στα μάτια Του, δεν μπορεί να εκφράσει την πράξη που τον βαραίνει.

Κάποιοι, δεν μπορούν να καταλάβουν, τι σημαίνει μετάνοια και τι σημαίνει συγχώρηση. Στην Εκκλησία, τίποτε δεν λειτουργεί υποθετικά! Τα πάντα, έχουν μια πραγματικότητα από την οποίαν ξεκινούν  και καταλήγουν. Λίγο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα λοιπόν, η Εκκλησία, μας παρουσιάζει μια εξαγνισμένη μορφή, τυραγνισμένη από τα ανθρώπινα, εξαϋλωμένη από τα θεϊκά!

 Σε μια αναμέτρηση λοιπόν και αντιπαράταξη θυσιαστικά δύο θρησκειών και δυό κόσμων οι Ορθόδοξοι Έλληνες κληρικοί και μάλιστα οι αρχιερείς όχι μόνο δεν αντέδρασαν ούτε χλεύασαν τον αγώνα, αλλ’ όπως είναι φυσικό και αυτονόητο, υπήρξαν οι φυσικοί ταγοί και ηγέτες, του αγωνιζομένου λαού.

Από καιρό σκεπτόμουν να γράψω για το θέμα αυτό. Μου δόθηκε τώρα η ευκαιρία, με τις συχνές περιοδείες στα χωριά της επαρχίας μας κατά τις οποίες εξομολόγησα αρκετούς ανθρώπους. Στο μυστήριο της Εξομολογήσεως φθάνεις, όταν αισθάνεσαι πως κάτι σε βαραίνει, κάτι που νιώθεις την ανάγκη μέσα από την θεραπευτική του μυστηρίου έννοια, να εξωτερικεύσεις , να αποθέσεις το βάρος της ψυχής σου, στο πετραχήλι του πνευματικού.

Σήμερα γράφτηκε ο τραγικός επίλογος ενός δράματος , με την κηδεία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που τελέσθηκε στην ιδιαιτέρα του Πατρίδα. Με την κηδεία του κλείνει ένας κύκλος αγωνίας που κράτησε περίπου σαράντα ημέρες και ανοίγει ένας κύκλος συζητήσεων και προβληματισμού, αφύπνισης μιας ολόκληρης κοινωνίας που πλέον καλείται να έρθει αντιμέτωπη με το θέμα εκφοβισμός!