Θλίψη προκαλούν όσα γράφονται τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την υποδοχή ενός κειμηλίου που συνδέεται με τον μεγάλο Άγιο της εποχής μας, τον Όσιο Παΐσιο, του οποίου τη μνήμη εορτάσαμε χθες.

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για το αν, λόγω των έκτακτων πολεμικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, θα έρθει φέτος το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα στην Ελλάδα.

Έβλεπα τις εικόνες και τα βίντεο από την κηδεία του Πατριάρχη  Ηλία Β΄ της Γεωργίας, ενός ανθρώπου που ταύτισε τη ζωή του με τον λαό του για σχεδόν μισό αιώνα.

Στεκόμαστε σήμερα στο κατώφλι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κρατώντας στα χέρια και στις καρδιές μας την ιερή παρακαταθήκη της πίστεως. Η σημερινή ημέρα, δεν είναι απλώς μία εορτή μνήμης· είναι διακήρυξη ζωής.

Η παραβολή του Ασώτου Υιού δεν περιγράφει απλώς μια οικογενειακή ιστορία, αλλά αποκαλύπτει την πορεία της ανθρώπινης καρδιάς απέναντι στον Θεό. Ο νεότερος γιος, αυτονομημένος αλαζονικά, πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει χωρίς την πατρική παρουσία.

Με θλίψη πραγματική, διαβάζω πολλές φορές, κάτω από ρεπορτάζ που αφορούν κληρικούς παντός βαθμού, τα σχόλια που συνήθως τα συνοδεύουν.

Έχοντας ασχοληθεί επισταμένα με το θέμα των Νεομαρτύρων, συνειδητοποίησα πως οι τελευταίοι λαϊκοί