Η παραβολή του Ασώτου Υιού δεν περιγράφει απλώς μια οικογενειακή ιστορία, αλλά αποκαλύπτει την πορεία της ανθρώπινης καρδιάς απέναντι στον Θεό. Ο νεότερος γιος, αυτονομημένος αλαζονικά, πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει χωρίς την πατρική παρουσία.
Όταν ο ζήλος γίνεται ύβρις…
Με θλίψη πραγματική, διαβάζω πολλές φορές, κάτω από ρεπορτάζ που αφορούν κληρικούς παντός βαθμού, τα σχόλια που συνήθως τα συνοδεύουν.
Η μυστική αγιότητα, μέσα στον κόσμο…
Έχοντας ασχοληθεί επισταμένα με το θέμα των Νεομαρτύρων, συνειδητοποίησα πως οι τελευταίοι λαϊκοί
«Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Σιωπηλή Αθανασία»
Ήταν ξημερώματα της 3ης Ιανουαρίου του 1911, όταν στο ομορφονήσι της Σκιάθου, την πατρίδα που τον γέννησε,
Απ’ τη Φάτνη στην Εξορία: Το Πρώτο Ταξίδι του Θεού πάνω στη Γη (Κυριακή μετά τη Χριστού Γέννηση).
Τη νύχτα των Χριστουγέννων ο ουρανός συναντά τη γη· οι άγγελοι καταυγάζουν το σκοτάδι, τ’ αστέρια οδηγούν καρδιές ταπεινών ανθρώπων και μια φάτνη, σιωπηλή
Ο άρραφος χιτών και ο φόβος της «ενότητας…».
Κατά τη Σταύρωση του Κυρίου, οι στρατιώτες, αφού διεμοίρασαν τα ιμάτια Του, στάθηκαν με δέος μπροστά στον χιτώνα Του, «ὁ ὢν ἄρραφος, ἐκ τῶν ἄνωθεν ὑφαντὸς δι’ ὅλου», και είπαν: «μὴ σχίσωμεν αὐτόν, ἀλλὰ λάχωμεν περὶ αὐτοῦ» (Ἰω. 19,23–24).
Καρποί της γης, καρποί της φιλανθρωπίας…
Είναι δίκαιος ο αγώνας των αγροτών και των κτηνοτρόφων, διότι είναι αγώνας επιβίωσης, ένας αγώνας για να παραμείνουν ζωντανές οι οικογένειες, τα χωριά και η πρωτογενής παραγωγή του τόπου μας.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)